MAHAL ANG MAGTURO (END OF SEMESTER SENTIMENTALITY )

Magkakaiba man ang guro, mayroong isang bagay na kung saan, pare-pareho kami.

 

 Wala naman kaming pinagkaiba ni Ginang Santos na nagtuturo sa mababang paaralan ng barangay Santa Elena. Wala rin kaming pinagkaiba ni Binibining Dela Cruz na nagdidikit sa bulletin board kahit nangangawit na ang kamay niya matapos makorekan ang daan-daang quiz. O kaya ni Mister Von Trap na nagtuturo ng masteral sa mga gusto pa ring mag-aral kahit na nagtatrabaho na. Di rin naman ako masyadong naiba kay Teacher Mel na napapagod kakahabol at kakakanta buong araw kasama ng mga two year olds. Kung meron kaming pinagkaiba, marahil mas magagaling sila.

 

Pero ang gusto ko lang sabihin – iba-iba man, magkakapareho rin. Iba-iba ang estilo. Iba-iba ang estado. Pero iisa ang layunin: Mahalin ang estudyante nila.

 

Cheesy no?

 

Pero teka, magpapaliwanag ako.

 

Gigising ka nang maaga, o matutulog ka nang late para lang masiguradong may lesson plan ka. Tapos bibili kang materials. Magdo-drawing ka, o magda-download ng video, o kung wala talaga ikaw na mismo ang magku-wento, kakanta, o aarte.

Tapos bigay todo ka sa klase. Kung gusto mong maging guro, siguraduhin mong magaling ang deodorant mo – para hindi nila mahalatang pawis na ang kili-kili mosa effort at sa kaba. Magkokorek ng papel, iisipin na ang susunod na klase. Mag-aaral uli, mag-iisip uli, isiipin kung may deodorant pa.

 

Tapos sasagi sa isip mo ang mukha ng mga estudyante mo.

Yung tumawa sa joke. Yung hindi naka-gets. Yung naka-intindi, at nakita mo yung saktong second of realization. Pero pinakanaaalala mo yung nakakunot yung noo.

Yung iniintindi pa rin yung binanggit mo hanggang sa dulo ng klase. Inaalala mo kung na-gets na niya.

 

Inaalala mo yung bumabagsak. Pa-tough ka sa klase. Na kunwari wala kang pakialam at walang alinlangang mambabagsak ka. Pero sa totoo lang, galit na galit ka sa estudyante hindi lang dahil sinayang niya oras at energy mo, pero dahil sinasayang niya ang oras niya, ang pera ng magulang niya, at itong pagkakatong binigay ng tadhana sa kaniya.

 

Pinaka nakakainis sa isang guro ang sayang. Ang sayang na chalk na di nagamit. Ang whiteboard marker na susulitin mo kahit na parang multo na lang ng mga letra ang nakasulat sa board. Sayang na classroom. Sayang na aircon. Sayang na estudyante.

Dun ako pinakanaiinis. Yung matalino. May future. Pero wala namang effort.

Hindi niya alam na maraming magulang na papatay ng tao para makuha ng anak nila yung pagkakataong binigay sa kaniya. At heto siya, walang pakialam.

 

Nitong nakaraang ilang buwan, may umiikot sa YouTube na video ng salbaheng guro sa isang paaralan. Salbahe naman talaga. Walang kuwestiyon. Walang sinumang guro – o tao – ang may karapatang gumawa ng ginawa niya sa kapwa tao niya.

 

Pero susubukan kong maging defense attorney sandali ha:

Paano kung – ang naabutan lang natin sa video ay ang frustration niya? (Uulitin ko – hindi excuse ang frustration para manakit) Ang sinasabi ko lang naman, naiintindihan ko nang konti ang hinanakit ng gurong yun, kung saka-sakaling mapagmahal nga siyang guro, at kung saka-sakaling nainis nga siya sa estudyante niya dahil hindi naibubuhos ng estudyante ang buong galing niya.

 

Tuwing natatapos ang semsester, naaalala ko lahat ng mga naturuan ko. Lahat ng naturuan ko nung nakaraang semester, pero lahat din ng iba pang naturuan ko na so far. Gumagawa ako minsan ng all-time enjoyable class ranking (aling taon at aling eskwela ang pinakanatuwa ako o nahirapan ako?). May naalala kaya sila sa naituro ko? Tamad pa kaya si ganito? Pag tinanong si ganito ng teacher niya in the future, maaalala kaya niyang ako nagturo sa kaniya nun? Tulad ko, nabitin din kaya sila?

Nauunawaan kong parang kailanman, hindi mo yata mararamdamang naituro mo na lahat ng gusto mong maituro sa isang semester. At tingin ko, lahat kaming mga guro, pare-parehong ang huling iniisip ay ang bayad: dahil alam naming lahat na hindi ito ang karerang pipiliin mo para yumaman. Yayaman ka sa dunong at pagmamahal, kung gusto mong maging cheesy. Pero kung wala ka namang kakeso-keso sa buto mo, alam mong bokasyon ang pagtuturo. Di nalayo sa pagpapari.

 

Sabi ni Bob Ong sa ABNKKBSNPLAKO, mauunawaan mo lang ang kung paano maging guro pag nagkabalitaran na – pag ikaw na ang nasa likod ng lamesang may mansanas (hinihintay ko pa rin ang araw na bibigyan ako ng mansanas ng estudyante ko).

 

Tama naman siya dun. At kung totoo nga yun, Diyos ko, naging mabait naman siguro ako sa mga guro ko, no?

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s